داستان نويس كوچك

یه طرح ثبت نشده

nevisande1357 — Thu, 12 Jun 2008 19:29:18 GMT

یه طرح ثبت نشده را که از قبل داشتم، گذاشتم تا نظر بدید داستان کنم

*******

زود خونه رسید ولی بیشتر از یک ساعت بیدار نماند .وقتی سرش رو روبالش گذاشت به یه خواب عمیق رفت .بیدار شد شب تمام نشده بود، توی صورتش هیچ چیزی دیده نمی شد ولی می دونستم خسته است.هر وقت خسته هست کم حرف می زنه وزود می ره می خوابه این بار نمی دونستم برای چی خسته شده میگم چی شده می گه خسته شدم دیگه طاقت ندارمدیگه دوست ندارم آن اتفاق ها تکرار بشه .از همه چیز خسته شدم . می دونستم بیشترم باهاش حرف بزنم . نمی گه چه بلاهایی سرش آمده یا داره می یاد .ولی می دانم دیگه دلسر شده از باید ونباید ها خسته شده دیگه خنده هاش خنده های واقعی نیست می خنده که خنده باشه لبخند بزنه که لبخند زده باشه می دونم که فریاداش واقعی است می دونم دیگه نمی دونه چکار کنه می گم زود رنج شدی می گه با هر حرف و حرکتی یه واکنش تند نشان می دم .

بگ بگ بگ بگ ای اردک زیبا

nevisande1357 — Thu, 12 Jun 2008 07:32:18 GMT

1- سخته، ولی باید تحمل کنم. نمی دونم چقدر طول می کشه، ولی باید تحمل کنم. دوس ندارم تحمل کنم، برای همین هزار رو یه دلیل می یارم تا مجبور نشم تحمل کنم. ولی میگن باید تحمل کرد. عقلمم تاییدشون می کنه، می گه دوستم نداری، باید تحمل کنی؛ می گه باید این کار رو می کردی حالا که زودتر شد، بهتر.

2- آن روز من هیچ برنامه ای مشخصی نداشتم، شاد و خوش بودم. با کمال میل هم رفته بودم. نمی دونم چی شد، چه اتفاقی افتاد، تصمیم گرفتم همه چیز رو پاک کنم. تصمیمی برخلاف حسم گرفتم، اعلام انصراف دادم. انصرافی که اصلا دوسش نداشتم، اصلا، اصلا، اصلا.

3-دیشب حالم خیلی بد بود. همش حس تهوع بهم دست می داد. نمی دونم چرا ؟ دیشب فقط یه شانس آوردم، شاید یه شانس خوب، آن هم این بود که دو شب قبل خیلی دیر خوابیده بودم و زود بیدار شده بودم و انقدر خسته شده بودم که با وجود حال بدم، زود خوابم برد. شب ساعت ۱۰ خوابیدم و صبح ساعت ۵ صبح بیدار شدم. خواب خوبی بود. نه استرس، نه تهوع، نه غم، نه انصراف، نه خستگی و نه هیچ چیز دیگه. در مقابلش چه بیداری بدی بود. خیلی بد. در بیداری همه چیز به سمتم حمله کردند.

۴- مصاحبه ای رو که چهارشنبه انجام دادم، باید پیاده کنم. نمی تونم ولی مجبورم، مجبورم چون روز صفحه بندی رو یک روز کشیده بودم جلو ، ای کاش نمی کشیدم چون حوصله پیاده کردن ندارم. حوصله هیچی رو ندارم.

5- این هم فقط برای اینکه شاید آرامشی بیاره

۶- یه چیز هایی بی ربط :

دوست دارم امشب فرهاد گوش بدم

بگ بگ بگ بگ ای اردک زیبا

سلامی چو بوی خوش آشنایی

nevisande1357 — Tue, 10 Jun 2008 20:16:18 GMT

بي تو، مهتاب‌شبي، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانة جانم، گل ياد تو، درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آم كه شبي باهم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

فریدون مشیری

۱- حالم خوبه، آرامش خوبی دارم

2- خدا هست، دور شده ولی هست

۳- اومدم كارگزاران

۴- همه چیز رو تقریبا دوست دارم

۵- چهار یا پنچ شب هست كه با سمیه فیلم نگاه می كنیم، این كار و دوس دارم

۶- هنوز داستان جدید ننوشتم، خوندن كتابهای كه تو دست داشتم تمام نشدن؛ كتاب جدیدی هم شروع نكردم، نخوندم

خدا نزدیک من

nevisande1357 — Sun, 11 May 2008 14:05:18 GMT

سلام به همه شمایی که دوستون دارم و از صمیم قلب بهتون احترام می گذارم. سلام به شماهایی که به یادم بودید و حالمو می پرسیدید و به شماهایی که از ظن حودتون یار من بودید.

یک هفته شده که می خواهم توی وبلاگم از شما ها تشکر کنم، بخاطر اینکه به یادم بودید و با نگاه خودتون یارم بودید؛ یک هفته شده که می خواهم در مورد روزهای بدی که بهم گذشت بنویسم؛ اما نمی شد یا خیلی خسته بودم یا حس نوشتن نداشتم .

ده روز است که حالم خیلی خوبه یعنی در مقایسه با روزهای بدی که گذراندم خیلی خوبه و دیگه کابوس نمی بینم، دیگه استرس خفم نمی کنه، دیگه انرژیم تا ظهر تحلیل نمی ره و یک روز در میون یا دو روز در میون افسردگی دیوانم نمی کنه . حالم خوبه ولی هنوز نه طرح داستان و نه داستان نوشتم و نه داستانی خوندم. کاری که قصد دارم توی این یکی دو روزه آینده شروع کنم.

الان خوشحالم، خوشحالم چون همه آن چیزهایی که عذابم می دادند یا رهام کردند یا از روی خط اصلی ذهنم دورتر شدند. در مورد بعضی از آن مشکلات که خیلی شخصی نیست براتون میگم.

لطفا از رویم رد نشوید

nevisande1357 — Wed, 09 Apr 2008 01:25:18 GMT

امروز تقریبا ساعت ۳ نیمه شب بیدار شدم، الان هم ساعت ۲۰ دقیقه مونده به ۵ است که از خستگی دارم میمیرم ولی خواب مبارک هنوز قصد نداره روی چشمهام بشینه. این بساط تو تقریبا هرشب دارم؛ آن هم بخاطر یه موضوعی که نمی دونم چطور از دستش خلاص بشم. چند روزه یه موضوعی حسابی تو ذهنم راه رفته و نمی دونمم با هاش چیکار کنم تا حداقل بتونم یه خواب راحت داشته باشم . هر شب چه سرم رو با داستانو، کامپیوترو یا هر چیز دیگی گرم کنم یا نکنم؛ آخر سر ـ موضوعه ـ به سراغم میاد و خواب رو حرومم میکنه. یک هفته شده که نیمه شب بیدار می شم و دیگه تا ۷ صبح خوابم نمی بره . از ۷ تا ۹ صبح هم دیگه چشمام باز نمی شه. بعد اون هم کارهای روزمره شروع می شه. یه اوضاع عصاب خوردکنی که زندگی رو داره خراب می کنه، چون در طول روز حوصله هیچ چیز و هیچ کس رو ندارم؛ از طرفی نمی شه به کار و آدمهای اطرافم بگم، تا اطلاع ثانوی مسدود شدم ، لطفا از رویم رد نشوید .

اندكي صبر ، سحر نزديك است

nevisande1357 — Sun, 06 Apr 2008 15:49:18 GMT

داشتم در مورد « صبر کردن » فكر مي كردم و بعدش دنبال يه شعري تو شعرهاي سهراب ، مشيري ، حافظ و شاملو در مورد « صبر » مي گشتم كه شعرهای زیر را ديدم .

غمي غمناك

شب سردي است ، و من افسرده.
راه دوري است ، و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم ، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت ،
غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر ، سحر نزديك است:
هردم اين بانگ برآرم از دل :
واي ، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من ، ليك، غمي غمناك است.

سهراب از مجموعه مرگ رنگ

بازنویسی ششم « راننده »

nevisande1357 — Fri, 28 Mar 2008 11:00:18 GMT

این داستان، بازنویسی6 « راننده » است.

پسر زانوهایش را توی شکمش بغل کرد.صندلی گلی شد.دستهایش را دور زانوهایش حلقه کرد .راننده سری تکان داد « چی شده بابایی .»

پسر عطسه کنان گفت « سردمه .»

راننده به سیگار نیمه سوخته اش پکی محکم زد و خاموش کرد «الان پنچره را می کشم بالا ، اونموقع زود گرم می شی .» داشبرد را باز کرد . بالابری را در آورد .نوارهايش کف ماشین ريخت .خم شد آنها را توي داشبرد انداخت . دستش را به عقب بر گرداند ؛ « قربونت ، شیشه رو بالا بکش .»

مرد جوان بالا بر را گرفت ؛ چند دقیقه بعد پرسید « جناب خرابه ؟ »

راننده گفت « محکم بکوبونید می ره تو » مکث کوتاهی کرد و ناگهان فریاد زد « عوضی مگه راهنما رو نمی بینه » . از آیینه به عقب نگاه کرد؛«می بینی آقا ، پدر سگ داره می یاد تو شکم ما ، طلب کارم هست.» صدای راننده بلند تر شد « نگاه کن ؛ اینم یه گاو چرون دیگه است » غرغر کنان ماشین را کنار جدول نگه داشت ، « خاک توی اون سرت با این پارک کردنت.» از ماشین پیاده شد . دانه های برف در هوا می رقصیدند . پتویی روی صندلیش را برداشت . فرو رفتگی صندلی بیشتر شد . سرفه پسر ماشین را پر کرد . راننده پتو را زیر پسر انداخت و گفت « الان پسرم یه لحظه صبر کن .» ؛ کاپشن خود را روی او انداخت . صورت داغ پسر را بوسید و در را محکم بست .« آقا ببخشیدا »

جوان به ماشینهایی که بدون حرکتی پشت هم ردیف شده بودند زل زد و زیر لب غرولندی کرد.

مرد میان سالی سرش را نزدیک شیشه کرد « میدان هروی میری ؟»

راننده گفت :« بیا بالا .»

راننده سرش را روی صورت پسر خم کرد « گرم شدی ؟»

پسر ناله کنان گفت« نه ؛ کی میریم خونه ؟»

« کم کم گرم می شی.»

« کی میریم خونه ؟»

« یه چرت بزنی رسیدیم .»

« یعنی کی ؟ »

« موقع فوتبال خونه ایم .»

پسر نق نق کنان گفت « نه ، نه زود بریم خونه .»

« باشه زودتر می ریم .»

« تو دروغ می گی .»

« نه دروغ نمی گم ، اونطوری نکن ؛ پاهاتو نکوبون .»

تولد سال 1387 مبارک

nevisande1357 — Wed, 19 Mar 2008 19:40:46 GMT

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر الیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

سال نو با بهترین و قشنگ ترین آرزوها برای همه شما مردم ایران زمین ، بویژه برای همه شماهایی که دوستون دارم . در تمام ثانیه ها ، دقیقه ها، ساعتها ، روزها ، هفته ها و ماههای سال ۱۳۸۷ سلامت ، آزاد ، پیروز و شاد باشید.

این گلها هم هدیه کوچک من به همه شماهایی که دوستون دارم .

یه شمع جدید

nevisande1357 — Thu, 13 Mar 2008 18:02:34 GMT

۳۶۵ روز دیگه هم گذشت و من برای وارد شدن به سال جدید یه شمع دیگه به شمع های فوت کرده و فوت نکردم اضافه کردم تا وارد یک روز جدید از آن ۳۶۵ آینده بشم .

بازنویسی 7 یلدا

nevisande1357 — Mon, 10 Mar 2008 20:37:18 GMT

- شب تو روز نمي شه اگه به من زنگ نزنی .

- آخ ميترسم يه گندي بزني .

دختر كتاب را بست .صندلي را عقب كشيد ، از پشت ميز خم شد به خیابان نگاه كرد .باد سرد در گوشش پیچید .هیچ حرکتی ندید.

- چی گفتی ؟

- می گم نگرانت شدم.

كتاب را جاي هميشگيش گذاشت . كليد اتاق را زد.روي تخت دراز كشيد . گوشی را به گوشش چسباند؛ « مگه چی شده؟»

- ترسیدم ، حرفاتو نزد باشی . تمومش كردي ؟

- الان که وقت اینجور حرفا نیست؛ خستم می خوام بخوابم .

- تا دير وقت اونجا بودي ؟

صداي آنطرف گوشي گلفت شد ؛ انگار چيزي در گلويش گير كرده بود.

دختر با بی تفاوت گفت:«نادیا چیزی رو که تو می خوای نگفتم . »